Αυτή είναι η Mercedes 280 SL του 1970 σε σκουροκόκκινο χρώμα.
Βγάζει 170 ίππους, με κινητήρα έξι κυλίνδρων εν σειρά, 2,8 λίτρων.
Είναι για όποιον θέλει σπορ αμάξι,
αλλά χωρίς να χάσει και την άνεσή του.
Σε στιλ "Καταλαβαίνω τι κάνουν οι νέοι, μέσα κι εγώ,
αλλά όχι να βάλω το στρώμα μου κατάχαμα".
- Εμπρός. - Άλεκ; Ο Τζέρι.
Έλα, τι κάνεις; Πώς τα πας;
- Είσαι για καφέ; - Τι, τώρα;
- Ναι, θα περάσω. - Να είμαι κάτω 30 λεπτά;
Ωραία.
Είμαι ο Τζέρι Σάινφελντ. Bλέπετε το Κωμικοί Πάνε για Καφέ με το Αυτοκίνητο.
Σήμερα, ο Άλεκ Μπόλντουιν.
Έξοχος ηθοποιός, σταρ του σινεμά, κι αγαπημένος μου πλακατζής.
Καλά σε βλέπω.
Εκπλήσσεσαι;
Κοίτα τα παγωτά. Σε περιμένουν!
- Ένα βουνό Haagen-Dazs. - Τέλεια φάση.
- Τα 'κοψα τα παγωτά. - Ναι, ξέρω.
Εσύ δεν ήσουν παχύς ούτε μια μέρα στη ζωή σου, έτσι;
Εσύ πέρασες ζωή χαρισάμενη, ε; Μόνο πράσινα φανάρια.
ΠΕΡΙΜΕΝΕΤΕ ΤΟ ΠΡΑΣΙΝΟ
Είμαστε συντοπίτες, από την ίδια πόλη.
Ναι, τη Μασαπίκουα.
Ποιος δούλεψε πιο πολύ για να φτάσει ως εδώ; Εσύ ή εγώ;
Εγώ λέω ότι δούλεψα πιο πολύ και δεν κατάφερα όσα εσύ.
- Αλλά έτσι πάει. - Τι θεωρείς δουλειά εσύ;
Να μπαίνεις κάπου και να μην πέφτουν όλοι να σε προσκυνούν.
Σοβαρά;
"Σοβαρά;
Αυτό;"
Τρως εδώ;
Όχι πια.
Εγώ έχω έρθει.
Θα το κλέψω αυτό.
Του Μπαρτ Λάνκαστερ είναι. Δε θυμάμαι ποιος το έλεγε.
Φτάνουν σ' ένα σπίτι, πάνε στην πόρτα,
κι η πρώτη ατάκα ήταν "Μάφιν, Μπομπ;"
Το αγαπημένο μου με τον Μπαρτ ήταν στην τροχοβίλα του,
όταν γύριζαν το Σκληρά Καρύδια.
Του πήγαν κάτι φωτογραφίες για αυτόγραφο.
Χτυπάει ο μικρός, και λέει ο Μπαρτ "Περάστε".
Έχει και στυλό για τις υπογραφές. Και λέει αυτός,
"Άσε, έχω δικό μου".
Και βγάζει έναν μεγάλο μαρκαδόρο κι υπογράφει τη φωτογραφία.
Του υπογράφει ένα σωρό, φεύγει.
Μετά πάει στον Κερκ Ντάγκλας. Του χτυπάει την πόρτα.
"Εμπρός".
Ανοίγει, μπαίνει, τις απλώνει.
Με το στυλό. Υπογράφει.
Ίσα που φαίνεται. Και λέει, "Μου δίνεις το στυλό που είχες πριν;"
Πάνε πίσω στον Λάνκαστερ, χτυπούν.
Και βγαίνει με το μαρκαδόρο στο χέρι και λέει,
"Μάλλον αυτό εδώ θα θέλετε".
Κάνανε χοντρές μ… αυτοί μεταξύ τους, σε κάθε επίπεδο.
"Μάλλον αυτό εδώ θα θέλετε".
Ποια τηλεοπτική διαφήμιση πέρασες μήνες ψάχνοντας για να τη βρεις;
Προσπάθησα να βρω τη φωνή κάποιου που ήταν…
Έκανε αναγγελίες στα μεγάφωνα.
Παλιά, όταν ήμουν μικρός, έβγαζαν ανακοινώσεις.
Όταν ο εξοπλισμός, κάτι απ' όλα, χαλούσε,
είχαν έναν που έλεγε κάτι σαν…
"Αντιμετωπίζουμε τεχνικά προβλήματα. Επιστρέφουμε αμέσως".
Ο αγαπημένος μου ήταν ένας που λεγόταν Ρόμπερτ Μόλι.
Έβγαινε στο τέλος κάθε προβολής του Million Dollar Movie
κι έλεγε ποια ταινία θα παιζόταν αύριο.
Κι έλεγε "Η Μπάρμπαρα Στάνγουικ τα χώνει στον Κερκ Ντάγκλας, αύριο,
στο Million Dollar Movie".
- Η φωνή των παιδικών μου χρόνων. - Και τον αναζητούσες;
Τον βρήκα. Έξι μήνες έφαγα, αλλά τον βρήκα.
"Επιστρέφουμε σε λίγο με το Joe Franklin Show".
Είδες την αφίσα του νέου Τρίο Στούτζες;
Το Τρίο Στούτζες, ακόμη κι εγώ, δεν το άντεχα για πολύ.
- Ήσουν φαν τους; - Όχι.
- Ούτ' εγώ. - Ο Μο μ' έκανε να δυσφορώ.
Όταν κάποιος χτυπάει κάποιον με κάτι μεταλλικό…
Άμα βαράς τον άλλον με σφυρί στο κεφάλι, έληξε,
αλλάζω κανάλι.
Εσείς δουλεύετε το γκαράζ;
Υπάρχει καφετέρια εδώ;
Όχι;
"ΜΟΝΑΔΙΚΗ ΑΓΟΡΑ"
- Έναν καφέ. - Μάλλον έναν καπουτσίνο.
Με τονοσαλάτα σε φρυγανιά σικάλεως.
Έχω επτάσπορη, σας πειράζει;
Δεν έχετε άλλο ψωμί; Μόνο επτάσπορο;
Για σάντουιτς, ναι.
Μη γίνω τώρα ο Νίκολσον στο Πέντε Εύκολα Κομμάτια, έτσι;
Ας αρχίσουμε από την αρχή. Τι έχετε;
- Επτάσπο… - Τέλειο!
Εντάξει.
Φρυγανισμένο;
"Θέλω κοτοσαλάτα".
Τι θέλετε; Σας σερβίρω ό,τι έχουμε.
" Τι θέλετε; Σας σερβίρω ό,τι έχουμε".
Καταπληκτικό!
Θα κλείσω τα 54 σε τρεις βδομάδες περίπου.
Κυριολεκτικά, ξυπνάω κάθε μέρα και λέω,
"Τι θέλω για όσο μου μένει;"
Ναι;
Η λίστα "Θέλω να κάνω το τάδε και το δείνα στη ζωή μου" μικραίνει συνεχώς.
- Ναι. - Αλλά αυτά που περιέχει,
- πρέπει να τα κάνω! - Ναι.
Μια φορά, στην πίσω βεράντα μου, είπες,
"Αν είχα τέτοιο σπίτι, θα τραβούσα εδώ μια τηλεφωνική γραμμή και…"
"Όχι. Όχι".
Πότε βγήκες πρώτη φορά μπροστά σε κοινό;
Ήμουνα στα 21.
Σε ποιο μαγαζί;
Στο Catch a Rising Star.
- Θα ήσουν συχνά εκεί. - Ναι.
Δεν υπήρχε τίποτα πιο καταπληκτικό για μένα. Τίποτα.
Μαγευόμουν από τις βραδιές για ερασιτέχνες κωμικούς στο Good Times.
Εσύ δεν ήθελες να γίνεις κανονικός ηθοποιός;
Απλή ηθοποιία;
Δεν μπήκες ποτέ στον πειρασμό; "Να το δοκίμαζα…;"
Έχω παίξει ως ηθοποιός.
- Καλή ερμηνεία αυτό. - Ποιο;
"Έχω παίξει ως ηθοποιός".
Τι να λέμε τώρα!
Έχω πάρει πέντε βραβεία.
Όχι από οργανισμούς που ξέρεις, αλλά τα έχω πάρει.
"Αμερικανική Ένωση Μεταπωλητών";
Σ' το έχω ξαναπεί, εσένα το χάρισμά σου είναι η βι-α-στική σου ικανότητα…
Πώς το είπες;
Βιαστι-κή.
Β-Ι-Α-Σ-Τ-Ι-Κ-Η…
Α "βιαστική".
Εγώ το λέω "βιαστι-κή."
Ή το παίζεις "κάπως" ή το λες λάθος.
Με το " βιαστικός" μπλέκεις. Παρεξηγήσιμο.
"Βιαστι-κές" ικανότητες.
- Σαν να μιλάς για βιαστές; - Ναι, ακριβώς.
- "Είσαι πιο βιαστι-κός εσύ;" - Ναι.
- Όχι. - "Είσαι άσχετος".
"Στο κελί μου, στο Ράγουεϊ, αυτός ήταν ο πιο βιαστι-κός τύπος".
Ο τόνος σας, σε μη σικάλεως.
Τόνος σε μη σικάλεως; Πλάκα έχεις.
Ξέρεις τι χρειάζομαι, αν μπορείς;
- Ένα πιρούνι. Και λίγες χαρτοπετσέτες; - Βεβαίως. Ναι.
- Και λίγες πίκλες; - Ναι, έχουμε.
Μας φέρνετε ένα μπολ πίκλες;
- Αυτό… - "Θέλω ένα μπολ πίκλες!
Και θέλω πιρούνι.
Θέλω τίποτα… πιατικά εδώ. Σερβίτσια.
Έχετε πρόβλημα;
Μήπως να βάλω τα κλάματα;"
Θα μιλήσουμε για την ηθοποιία;
Σε ρώτησα γιατί…
Πρώτον, μ' εμένα μιλάς. Με ξέρεις καλά.
Με κοιτάς στα μάτια. Βλέπεις ότι δεν το 'χω.
Δε θα πεις ποτέ: "Έχεις κάτι που είναι αναξιοποίητο".
- Δεν είναι… - Όχι, σκέφτεσαι,
"Ό,τι έχεις, το αξιοποιείς".
- Δεν είναι αλήθεια. - Καλά τώρα.
Σε κοιτάζω και λέω "Είναι τεμπέλαρος!
Έχει όλα όσα θα μπορούσε να θέλει,
αλλά είναι τεμπέλης, αδιάφορος και χαραμοφάης!"
- Λάθος. - Ναι.
Τι μου ζητάς; Να κάνω κάτι σοβαρό;
Αν έχω τη ροπή να κάνω κάτι κανονικό; Δραματικό;
Θεωρούμαι από τους πιο εύγλωττους στον Σύνδεσμο Ηθοποιών σήμερα.
Αλλά φαίνεται ότι δυσκολεύεσαι να καταλάβεις τι λέω. Γιατί;
Με βλέπεις ως "Παιδί από το Μασαπίκουα".
Ναι, από το Μπαρ Χάρμπορ.
- Θυμάσαι τις Γλίστρες; - Ναι.
Στις Γλίστρες τρέχεις,
κι ύστερα σταματάς, αλλά συνεχίζεις να κινείσαι προς τα μπρος.
Μικρός, τρελαινόμουνα!
Στη γειτονιά μου κοιτούσαμε από τον φράχτη τους γείτονες.
"Ο γ… ο Τζέρι πήρε γλίστρα, γ… μου!
Το μπάζο!
Κοίτα τι ωραία που είναι! Απίστευτο, ε;
Φτου!"
"Ωραία θα 'ναι".
"Και μήπως τη χρησιμοποιούν; Παίζουν;
Κοίτα το σπίτι. Τι κάνει εκεί; Μέσα είναι.
Μιλάει στη βούρτσα του, στο μπάνιο!"
Θυμάμαι, μικρός,
τα αδέρφια μου παίζαν στην αυλή, κι εγώ δούλευα.
Έφευγα από το σπίτι στις 10 το πρωί τα καλοκαίρια.
Τι εννοείς; Ότι την είχες δύσκολα στα οικονομικά;
Όχι, θα κατέληγα στο τι ρεμάλια αδέρφια είχα.
Αυτοί παίζανε μπάλα στην αυλή στις 10:00,
κι όταν γύριζα στις 4 το απόγευμα, ακόμα μπάλα παίζανε.
Έξι ώρες σερί στη γ… την αυλή!
Άρα εσύ ήσουν πιο υπεύθυνος.
Αβραάμ Λίνκολν ήμουνα μπροστά τους!
Ναι. Κι αυτοί ήταν σαν το ρεμάλι που τον έφαγε.
Πώς είναι που είσαι πατέρας;
Το ότι είμαι πατέρας είναι σαν…
Είναι σαν να κάνω σερφ σε ουράνιο τόξο.
Τα παιδιά σού δίνουν όλα όσα μπορείς να πάρεις πάνω σου στη ζωή.
Ξέρεις τι μ' αρέσει; Η τουαλέτα.
Χτυπάς, και σου λένε "Πέρνα".
Ποιος το κάνει;
Κανείς δε σε καλεί να μπεις την ώρα που αφοδεύει.
Ναι.
Τα δημογραφικά των Όσκαρ έχουν μεγάλο ενδιαφέρον.
Πήγα να παρουσιάσω την απονομή,
κι έρχονται όλοι σε σένα.
Ήταν συγκινητικό, πολύ.
Μου έρχονταν άτομα… μπορεί κι 80 χρονών.
Ήρθε ένας να μου δώσει το χέρι.
Λέει "Είμαι ο Μπομπ Τάκερ.
Ήμουν συντονιστής κασκαντέρ στην Ηρωική Επέλαση."
Ναι.
"Και σ' ευχαριστώ πολύ που ήρθες εδώ.
Έχει τεράστια σημασία για μας ο χρόνος σου…"
Κατ στην επόμενη.
"Είμαι η Μίριελ Ουίτιγχαμ.
Σκηνογράφος στον Δεσμώτη του Ιλίγγου."
Κι εσύ λες: "Θεέ μου!"
Καλά, πες ότι μπορούσες να αλλάξεις τα πάντα, πέρα για πέρα.
Τι θα έκανες;
Πώς θα ήταν καλύτερη η απονομή;
Θα είχε διάρκεια δύο ώρες.
Και με πολύ σέβας για τον κινηματογράφο,
θα ήταν πολύ πιο σοβαρή υπόθεση.
- Και θα πετύχαινε; - Όχι. Αυτό είναι το θέμα.
- Θα το 'κανες; - Όχι.
- Δε θα 'θελες. Ποτέ; - Όχι.
- Με τίποτα; - Όχι!
"Λίγο ακόμα παγωμένο τσάι;
Εμπρός; Όχι.
Ευχαριστώ, Ρότζερ".
Αν έκανες εσύ την παραγωγή, και μπορούσα να σου μιλάω ταυτόχρονα,
χωρίς να 'σαι στην κάμερα…
- Όπως ο Φρεντ ντε Κόρντοβα. - Ναι.
- Να είμαι ο Ριπ Τορν; - Ναι.
Παίζαμε μαζί στην Ταινία μιας Μέλισσας.
Ωραίος τύπος!
Τον είχα γκεστ. "Πού μένεις;"
Λέει "Πάνω, στο Σάλσμπερι".
"Και πώς είναι εκεί;"
Και μου λέει, κυριολεκτικά,
"Έχει κάτι μυστήριους εκεί πέρα.
Μια φορά πήγα σ' ένα μπαρ,
κι ήτανε δυο τύποι εκεί, στην μπάρα,
μου κλείνανε το μάτι.
Λέω, 'Θα γίνει χαμός'".
Μένω κόκαλο. Λέω "Και; Τι έγινε;"
Λέει "Είπα να πάω πίσω, στ' αμάξι,
κι ήρθε ο ένας να με διπλαρώσει, και τον βάρεσα στο σαγόνι.
Ο άλλος με χτύπησε στη μούρη.
Του σκάω μία στ' απαυτά. Του χώνω ένα πιρούνι…"
Και περιγράφει έναν καβγά αντάξιο του Πέκινπα!
Έχω μείνει ξερός. "Πότε;"
Λέει "Πέρσι, καλοκαίρι".
Και ξέρεις, είναι στα 74. Είναι…
- Τρελός. - Ναι. Τρελός.
- Φοβερό. - Τρελός.
Αυτό, πάντως, είναι η κατάρα σου. Και το λέω μονίμως.
Είσαι ένας πολύ χαρισματικός ηθοποιός, καταδικασμένος να έχει μυαλό συγγραφέα.
Αυτό αναπτύχθηκε κυρίως επειδή έχω συγκεκριμένες παρέες.
Δεν αστειεύομαι πολύ.
Αλλά νιώθω άνετα να πω ότι η παρέα
μου έμαθε πολλά, έξι χρόνια τώρα.
Μου δίδαξε πολλά.
Αυτά που ξέρεις δε διδάσκονται.
Υπό μια έννοια…
- Έπαινος ήταν. - Ευχαριστώ.
Ξέρεις ότι πρέπει να αφήσουμε φιλοδώρημα χίλια δολάρια;
Έτσι τα καταφέραμε εδώ πέρα.
- Μετακόμισα στο κέντρο. - Πώς είναι;
Πολύ παράξενα.
Είσαι σπίτι, και στις 3 τα χαράματα ακούς:
"Άντε γ…, Στίβεν!
Στίβεν! Γύρνα πίσω!"
Περνούν πέντε ολόκληρα λεπτά, και:
"Άντε γ…, Στίβεν!"
Είναι ακόμα στο "Άντε γ…, Στίβεν".
Βράζει ο τόπος εκεί!
Η ενέργεια της νιότης. Μόνο τα νιάτα!
Μόνο οι νέοι έχουν μόνιμα τέτοια φλόγα.
Βράζει το αίμα τους συνεχώς.
"Άντε γ…, Στίβεν!
Στίβεν! Έλα πίσω!"
Υποτιτλισμός: Γιάννης Ανδρέου